Posted on

Jak prać i pielęgnować dzianiny z ręcznie farbowanej włóczki?

Jakie zabiegi pielęgnacyjne są niezbędne, by zachować ręcznie farbowaną włóczkę oraz wykonane z niej dzianiny w doskonałym stanie przez długi czas? Jak prać? Jak suszyć? Jak dbać? O czym pamiętać?

Włóczki Fiberro wykonane są ze specjalnie przygotowanej wełny, która nosi nazwę superwash, co oznacza, że mogą być prane w pralce. Pranie w pralce powoduje jednak szybsze zużycie dzianiny, więc czas użytkowania poszczególnych przedmiotów będzie krótszy w porównaniu z praniem ręcznym. Warto o tym wiedzieć zanim się na nie zdecydujemy. Osobnym tematem jest pierwsze pranie, które w wypadku dzianin wykonanych z ręcznie farbowanych włóczek jest szczególnie istotne i musi być wykonane ręcznie.

PIERWSZE PRANIE WŁÓCZKI RĘCZNIE FARBOWANEJ

Ręcznie farbowane włóczki mają tendencję do puszczania koloru, co może skutkować zabarwieniem wody i innych przedmiotów pranych razem. Staram się bardzo dokładnie płukać moje włóczki, żeby zminimalizować ten efekt, ale to właśnie pierwsze pranie jest tutaj kluczowe. Pierwsze pranie powinno być wykonane przy użyciu preparatu przeznaczonego do prania wełny, można dodać do prania odrobinę octu lub kwasku cytrynowego, co pomoże zachować kolor. Dzianinę namaczamy w misce, umywalce lub innym zamkniętym pojemniku, w ciepłej, ale nie gorącej wodzie i pozostawiamy na co najmniej pół godziny, żeby wełna mogła wchłonąć wodę i dobrze nią przesiąknąć. Następnie delikatnie pierzemy dzianinę poruszając nią i ugniatając materiał w pojemniku, ewentualnie lekko pocierając szczególnie zabrudzone miejsca. Na koniec płuczemy dzianinę pod bieżącą wodą aż spływająca ciecz będzie czysta i pozbawiona mydlin. Nie ma przeciwwskazań, by po praniu wykorzystać płyn do płukania lub zapachowy dodatek uprzyjemniający późniejsze użytkowanie dzianiny.

Dzianiny nie powinno się wykręcać, a jedynie odsączyć wodę, pozostawić do odcieknięcia w umywalce lub ustawionej pod kątem misce i ewentualnie wycisnąć nadmiar wody po samoistnym odcieknięciu możliwie dużej jej ilości. Aby usunąć z materiału możliwie dużo wody bez konieczności wirowania najczęściej stosuje się metodę polegającą na równym rozłożeniu mokrej dzianiny na grubym, chłonnym ręczniku bawełnianym w ciemnym kolorze (dla zminimalizowania szkód, które mogą spowodować pozostałe jeszcze w wełnie resztki wypłukanego barwnika). Następnie dzianinę zawijamy ostrożnie w ręcznik i równomiernie deptamy po powstałym rulonie – pod wpływem naszej masy woda wyciskana jest z dzianiny i natychmiast wchłaniana przez ręcznik, a po odwinięciu przedmiot jest znacznie bardziej suchy. Cały proces można w razie konieczności powtórzyć. Następnie dzianinę układamy na suchym ręczniku na płaskiej powierzchni nadając jej pożądane kształty i wymiary, w razie konieczności można upiąć go szpilkami – na suszarce, podłodze lub innej płaskiej powierzchni. Dzianina musi być suszona na płasko, by zapobiec wyciąganiu się materiału pod własnym ciężarem oraz nieestetycznym odgnieceniom od linek, prętów lub sznurków na pranie. Jedynym wyjątkiem od tej zasady są skarpetki, które mogą być suszone standardowo, przewieszone na pół.

Dzianina nie powinna być prasowana – wszystkie zagniecenia należy rozprostować i wygładzić, kiedy przedmiot jest mokry i układany do suszenia. Jeśli jednak z jakichś powodów jest to konieczne, to należy pasować dzianinę przez wilgotną szmatkę lub wykorzystywać wyrzut pary w ogóle bez dotykania wełny żelazkiem – wełna powinna się ładnie rozprostować od samego kontaktu z gorącem i wilgocią, bez konieczności dodatkowego jej przyciskania.

PRANIE WIELOKOLOROWYCH PRÓBEK

W wypadku dziergania wielokolorowych projektów przy użyciu szczególnie intensywnych oraz ciemnych barw zaleca się wykonanie próbki zawierającej wybrane odcienie i wypranie jej w przedstawiony powyżej sposób, by mieć pewność, że żaden z kolorów nie farbuje mocno i nie zniszczy gotowego wyrobu. Szczególnie problematyczny pod tym względem jest Niebezpieczny róż, który jest płukany od 5 do 10 razy przed opuszczeniem farbiarni, a mimo to potrafi jeszcze lekko puszczać kolor. Należy dobrze rozważyć wykorzystywanie tego odcienia w połączeniu z jasnymi, pastelowymi kolorami i gotowe wyroby tego typu zawsze prać w zimnej wodzie, by zminimalizować absorpcję koloru przez pozostałe wykorzystane włóczki.

CODZIENNA PIELĘGNACJA – PANIE RĘCZNE, PRANIE W PRALCE

Podczas prania ręcznego włóczek Fiberro należy postępować w sposób opisany powyżej – jak przy pierwszym praniu ręcznie farbowanej włóczki. Każdorazowe pranie włóczkowych wyrobów w ten sposób powoduje, że dzianiny będą trwalsze i dłużej zachowają swój piękny wygląd.

Nie każdy może sobie pozwolić na rytuał ręcznego prania dzianiny, więc włóczki Fiberro to wełna superwash, która przystosowana jest do prania na co dzień w pralce (poza pierwszym praniem, które zostało opisane dokładnie powyżej). Decydując się na wykorzystanie tego sposobu prania należy liczyć się z możliwością skrócenia czasu użytkowania przedmiotu, jednak czasem potrzeba częstego noszenia dzianiny, np. skarpet, jest większym priorytetem. Piorąc dzianinę w pralce zawsze należy przestrzegać następujących reguł – wyroby z włóczki powinny być prane zawsze odwrócone na lewą stronę, w specjalnych woreczkach do prania, które można zastąpić niewielką, zapinaną poszewką na poduszkę wykonaną z bawełny, co zapobiegnie przypadkowemu zaciągnięciu dzianiny o inne rzeczy prane jednocześnie oraz nie pozwoli na rozciągnięcie się przedmiotu „złapanego” pomiędzy inne rzeczy obracające się w bębnie. Rzeczy wykonane z wełny superwash prać można w temperaturze maksymalnej 30 stopni Celsjusza, przy użyciu programu delikatnego/do wełny, jeśli nasza pralka taki posiada, powinno się unikać prania razem z dzianinami wełnianymi ciężkich przedmiotów takich jak jeansy czy ręczniki, bo może to spowodować znaczące zmechacenia i zagniecenia.

Pranie dzianiny to jeszcze nie koniec. Teraz nadchodzi czas na odpowiednie suszenie. Wełna superwash nie nadaje się do suszenia mechanicznego w suszarkach bębnowych. Dzianiny powinny być suszone rozłożone na płasko, na ręczniku którego zadaniem jest wchłonięcie nadmiaru wody oraz zapobieganie odkształceniom i zagnieceniom od linek suszarki. Wyjątkiem od tej zasady są skarpetki, które mogą być suszone w standardowy sposób przewieszone na pół pręty suszarki lub sznurek na pranie. Suszenie opisane jest dokładnie w pierwszych akapitach dotyczących pierwszego prania ręcznie farbowanej włóczki Fiberro.

GOLENIE WEŁNY

Dodatkowym zabiegiem pielęgnacyjnym, którego niekiedy wymaga wełna jest golenie. Skłonność wełny do zbijania się w grudki na powierzchni materiału i mechacenia wynika z jej naturalnych cech i jeśli cenimy ciepło oraz komfort, który daje noszenie wełnianych rzeczy, to jest to rzecz, do której po prostu musimy się przyzwyczaić. Nie oznacza to jednak, że musimy się równocześnie godzić na niechlujny wygląd. Kuleczki, które szczególnie często pojawiają się w miejscach narażonych na największe tarcie, czyli na piętach skarpetach, po wewnętrznej stronie dłoni w mitenkach i rękawiczkach, na otoku czapki, na łokciach, przy mankietach, pod pachami, a także po wewnętrznej stronie rękawów oraz na bokach swetra, są łatwe do usunięcia. Najłatwiej pozbyć się ich korzystając z tzw. golarki do ubrań, czyli specjalnego urządzenia, które jest zaprojektowane od walki z nimi – składa się ono z napędzanych silniczkiem wirujących ostrz ukrytych za perforowaną osłoną oraz pojemnika na usunięte zmechacenia. Alternatywną metodą jest ręcznie wyskubywanie grudek, które dobrze się sprawdza jeśli są one dość duże i niezbyt liczne, jednak jest bardzo mozolnym i powolnym procesem. Ostatnią opcją jest wykorzystanie maszynki do golenia, jednak w tym wypadku należy zachować ogromną ostrożność, by goląc zmechacenia nie przeciąć przypadkiem nitek na powierzchni materiału.

WIETRZENIE WEŁNY

Wełna to niezwykły surowiec – pisałam już na temat niesamowitych właściwości wełny, jeśli jeszcze ich nie poznaliście, to bardzo zachęcam do lektury zalinkowanego artykułu – dlatego nie wymaga ona tak częstego prania jak ubrania syntetyczne lub wykonane z innych materiałów. Ze względu na to, że towarzyszy ona ludziom od bardzo dawna jako materiał ubraniowy, a jej pielęgnacja jest wymagająca, tradycyjne metody okazują się wciąż skuteczne. Jedną z nich jest wietrzenie, a stosowało się je przede wszystkim w wypadku grubych swetrów. Zamiast prać ubranie po każdym użyciu można wystawiać je na świeże powietrze, by odzyskało świeżość. Metoda przynosi najlepsze efekty, gdy na zewnątrz jest zimno, a nawet mroźnie lub wręcz przeciwnie bardzo gorąco i słonecznie, a dodatkowo sucho, wietrznie i nie pada deszcz – takie warunki sprzyjają neutralizacji zapachów, a wełna po wietrzeniu odzyskuje także puszystość i sprężystość. Sweter może być wietrzony od kilku godzin do kilku dni w zależności od pogody za oknem oraz naszych potrzeb.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *